Ah fodida menina de cabelos centeo
fodida mentira, fodida bruxa
con chaquetón preto
e calzas laraxas
que dis cando sorris
que cona falas cando ris
non fazes nada
con xeito deixante teu guante en meu rechairo
non sei como topei o cheirinho
na humidade das escadas
tenho os meritos de nada
colgando dun tendedeiro
arriba, no meu cuarto
que fas, que me deixas ir
inda me doi a min mais
andas a busca-lo que?

Maldita esta xeada
calome polas manhas
fico á espera
non hai sol
só cando durmo
desperto
polas xanelinhas sei a hora
non me pasa o tempo pra te ver
sei que non te volverei bicar

Doime de vez en cuando e con picos intensos eiqui, dun lado de dentro. Son esa xente que fan ser meus amigos e o resto, aquiles que lle siguen o rollo, todos iles son actores, todos iles se topan comigo no escenario, fano ben os cabros, de vez en cuando vounos ver, e sentome alí como a un par de filas do final. É entretido e creo que aprendo moito.

Non sei, sintetizamos o mundo nun boton, nun calquera da miña pulsera e miramos e suspiramos e tratamos de sorrir, pero o espiritu estase a laiar metidiño ala nunha esquina. Non quere sair. O carallo e que a marea sube e eu quedei a fumar un porro na cueva. Non sei se chegarei tarde ó barco.

Se tan só ó mirarte
teño que aparta-la vista
polo medo a que alguén me vexa mirandote
e se dea de conta de que te miro
e mirote sempre.
Xa só a brisa da túa boca
me apreta no peito cando me toca.


aughinha

Sabes?
Gústame xogar coas incertezas
e ti es sempre tan incerto...
Dualidade monologal:
inventar presencias para espantar ausencias

Pero sempre todo é tan vacío
que procuro adiantarme ó adiante
(chámase soñar)
Procuro disimular o fracaso abrazándome
e dáseme tan, tan ben que case podo xurar...
... que non te necesito

_burbulla

Non escribo, non fago poesía,
quizá só describa con palabras bonitas
a realidade que miro.
Só é realidade vestida de noite.


_aughinha

...moi atrofiados polo calor
polo trono que cala.
Copas á beira do precipicio das mesas
nas que flota un xeo
no mar de negra esperanza
que meto dentro, din, por vicio.
Un suspiro que queimei,
manualidades de sentimento.


_aughinha

A miña flor levantou e murchou
comeuna a xeada
fundiu na noite
pétalos murchos noutras mans
outra vez me quedo só
conversando co amor
de novo a soas entre fume
prendo a chama
e subo a música
xa case non oio a soidade
petando na porta

Quero que me descarnes
-con moderada precisión
pero con descaro-
[así pasaremos a eternidade]

... Cando só sexa lembranza
volverei disfrutar das palabras cativas,
das desorientacións non buscadas,
das loucuras en días de sol e chuvia
sempre inesperados (eses que nos gustan tanto)

E alí, alí onde volverei ser nena sen xeografía
buscareite entre os meus dez
vinte
trintamil puntos cardinais.

E ti (coma sempre), saberás
certamente,
onde encontrarme



_burbulla

Volvo por ela...

... coma sempre que se perde. Sempre se esconde moito, e eu sempre tardo moito en encontrala. Os reencontros son sempre tan doces, tan amargos, tan luxuriosos, tan cativos, tan feroces, tan bonitos que sempre parece que é diferente. Falo da preponderancia do ser, sabes? encontrala é coma encontrate, como encontrar. Sempre é marabilloso volver a encontrar. Pero é tan perigoso que non a todo o mundo llo aconsello...
E eu sigo perdido en mesturas dunha man e dobladillos pra logo respirar e firmarmos sen boli. Unha ventana a un pensamento compartido aqui se abre, unha xaneliña pola que non entra o frio. Perigosos os dias que, ainda de resaca, volvo por ela coma quen perdeu todo na noite... Nada se atopa mais ca cinzas, borrallas doutros cafés. Algun tizon ainda arde coa esperanza de prender.