Volvo por ela...

... coma sempre que se perde. Sempre se esconde moito, e eu sempre tardo moito en encontrala. Os reencontros son sempre tan doces, tan amargos, tan luxuriosos, tan cativos, tan feroces, tan bonitos que sempre parece que é diferente. Falo da preponderancia do ser, sabes? encontrala é coma encontrate, como encontrar. Sempre é marabilloso volver a encontrar. Pero é tan perigoso que non a todo o mundo llo aconsello...
E eu sigo perdido en mesturas dunha man e dobladillos pra logo respirar e firmarmos sen boli. Unha ventana a un pensamento compartido aqui se abre, unha xaneliña pola que non entra o frio. Perigosos os dias que, ainda de resaca, volvo por ela coma quen perdeu todo na noite... Nada se atopa mais ca cinzas, borrallas doutros cafés. Algun tizon ainda arde coa esperanza de prender.