Doime de vez en cuando e con picos intensos eiqui, dun lado de dentro. Son esa xente que fan ser meus amigos e o resto, aquiles que lle siguen o rollo, todos iles son actores, todos iles se topan comigo no escenario, fano ben os cabros, de vez en cuando vounos ver, e sentome alí como a un par de filas do final. É entretido e creo que aprendo moito.

Non sei, sintetizamos o mundo nun boton, nun calquera da miña pulsera e miramos e suspiramos e tratamos de sorrir, pero o espiritu estase a laiar metidiño ala nunha esquina. Non quere sair. O carallo e que a marea sube e eu quedei a fumar un porro na cueva. Non sei se chegarei tarde ó barco.