A miña flor levantou e murchou
comeuna a xeada
fundiu na noite
pétalos murchos noutras mans
outra vez me quedo só
conversando co amor
de novo a soas entre fume
prendo a chama
e subo a música
xa case non oio a soidade
petando na porta
martes, 22 de mayo de 2007
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
1 comentario:
disfrazar as realidades...
nunca é sempre
sabes? tamén podes abrir a porta e pelear con ela (K)
Publicar un comentario