Non hai sentimentos
sustentados dun pau podre
dunha mirada com o sorriso
e do cheiro doce da tua pele
puiden toca-lo que gostei
mas non soben garda-la tua dozura
libertina e fugaz
ainda doe o recordo
e a lua pola que agardamos
vai demorar un mes
vou agardar na soidade de meu quarto
non hai suspiros nocturnos
aderezados dunha paixon
que agora acho mentira
e continuo a verte manha.
domingo, 3 de febrero de 2008
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
1 comentario:
pois podes quedarte esperando a que a lúa volva... ou podes ti volver por ela...
deso se trataba, non?
un bico grande!
orballo
Publicar un comentario