Sabes?
Gústame xogar coas incertezas
e ti es sempre tan incerto...
Dualidade monologal:
inventar presencias para espantar ausencias
Pero sempre todo é tan vacío
que procuro adiantarme ó adiante
(chámase soñar)
Procuro disimular o fracaso abrazándome
e dáseme tan, tan ben que case podo xurar...
... que non te necesito
Gústame xogar coas incertezas
e ti es sempre tan incerto...
Dualidade monologal:
inventar presencias para espantar ausencias
Pero sempre todo é tan vacío
que procuro adiantarme ó adiante
(chámase soñar)
Procuro disimular o fracaso abrazándome
e dáseme tan, tan ben que case podo xurar...
... que non te necesito
_burbulla
2 comentarios:
como me gusta que volveras, raquel.
;*
"inventar presencias para espantar ausencias".
a min tenme pasado algo así, xa cho explicarén, pero simplemente é emocionarme de máis ata o punto de adiantarme tanto ós acontecementos que acabo cagandoa...
Publicar un comentario